O COELLIÑO DE LUCÍA

Hoxe tivemos unha visita moi especial. Lucía tróuxonos un dos seus coelliños e puidemos observalo durante toda mañá. Ao principio tiña mediño e deixámolo na súa gaiola tranquiliño sen molestalo. Despois, con cuidadiño para que non nos rabuñara, puidemos acaricialo e ver o suaviño que ten o pelo. Graciñas a Lucía e a súa familia por compartir connosco esta experiencia.

O COELLO NA HORA DE LER

Dende que rematamos con Don Quixote, a nosa bolsiña de lectura veu cargada de libros de coellos. Hai exemplares que nos axudan a coñecer como nacen, medran ou alimentan, pero tamén contos nos que os seus protagonistas son estes animais. Na “Colección sentimientos” un coelliño axúdanos a recoñecer os nosos sentimentos e reaccións, con cada libro que lemos reflexionamos sobre as situacións nas que temos medo, enfado, tristeza… e buscamos alternativas que nos fagan sentir mellor en cada momento. O  “O coelliño Branco” lembrounos os ricos repolos que cultivamos coa mestra Ana no noso invernadoiro. Coa  fábula “Los dos conejos” descubrimos as consecuencias de perder o tempo discutindo… A ver mañá que libro de coelliños lemos, todo dependerá do que escolla o encargado.

ANATOMÍA INTERNA DO COELLO

Despois das visitas o mes pasado dos coelliños de María, Martiño e a mestra Marina, non podíamos deixar escapar a oportunidade de investigar e coñecer mellor a estes animaliños.  Aínda que xa viramos un pouquiño como eran os seus órganos internos, o martes, traballamos ao redor deles máis profundamente. Primeiro lembramos como se chamaban cada un e comparámolos cos dos humanos. 

Para poder manipulalos e entendelo mellor, empregamos o torso desmontable que temos en clase. Fígado, cerebro, corazón, pulmón, estómago... os nosos órganos internos son máis grandes ca os do coello pero teñen os mesmos nomes e parecidas funcións. 

Co corpo humano era máis doado que co debuxo do coello, pero mirando atentamente a ilustración do libro, colocar cada etiqueta no seu lugar correspondente non foi demasiado complicado para os maiores, cos pequenos aínda temos que seguir traballando un pouquiño máis.

ADIVINANZAS DE ANIMALES

Aínda que a que escollemos para o mes de marzo é moito máis difícil que as anteriores, o titulo xa é unha pista. Sacámola da colección “Adivinanzas” da editorial La Galera, do libro dedicado ás de animais.

Cada unha das adiviñas que aparece no exemplar, ven acompañada de tres pistas para axudarnos a  acertalas. Traballámola o mércores e seguro que máis dun cativo lémbrase da solución. ¿Quen nos envía un comentario coa resposta?... se non recibimos ningún, comezaremos coas pistas que proporciona o libro.

UN COELLO DE ANGORA

Chámase Pepiño, parece un peluche pero é un coelliño. Ten tanto pelo e tan longo que case non se lle ven os ollos nin a boca. Deixase acariñar e móvese pola clase con soltura. Este tróuxonolo hoxe a mestra Marina, contounos que ten que cortarlle o pelo de diante dos olliños para que poida ver ben. Xa son tres os que tivemos en clase e todos diferentes. ¡Graciñas a todos os que nos axudan a ter estas enriquecedoras experiencias!.

UNHA VISITA ESPECIAL…

Ou mellor dito dúas, unha onte e outra hoxe. Trátase de dous coelliños que viñeron a pasar a mañá connosco. O luns todos queríamos collelo no colo e darlle mimos, pero pronto descubrimos que eles senten de xeito diferente, teñen medo de nós e, coas súas fortes uñas, poden rabuñarnos. María contounos que o dela chamase Blanquito e vive no cortello da súa avoa, tróuxolle verdura para comer pero non probou nin un chisco. Cando hoxe recibimos a Rayo, o coelliño de Martiño, xa tiñamos máis experiencia nesto de coller coellos, sabíamos que era mellor que a mestra nolo pousara no noso colo, enriba do mandilón, e despois acariñalo cando estivera tranquiliño. O que aprendemos dende o primeiro día é que despois de tocar os animais sempre hai que lavar ben as mans. “A hora de ler” aproveitamos para ver o libro “O coello” que ten moita información sobre estes animais domésticos.

Descubrimos que lles gusta realizar as súas actividades nas horas do día con menos luz, pola mañá e no serán, tal vez por iso o de Martiño tampouco quixo comer o penso. No libro tamén vimos como son os seus órganos internos e o seu esqueleto. Nos seguintes días seguiremos aprendendo cousiñas sobre estes mamíferos.